Moldavie

27 sept

We hebben hier op de wifi nog even alle kaarten offline gezet, want in Moldavië is onze telefoonbundel niet te gebruiken. Bij de grens worden onze autopapieren uitgebreid gecontroleerd en meermaals gevraagd waar de plastic kaart is. Die hebben we niet omdat het een oudere auto is…. Het gebrekkige Engels van de grensbewaker helpt niet mee. Na nogmaals uitleggen krijgen we een stempel! Op naar de hoofdstad, Chisinau. We hebben voor het eerst een hostel geboekt om weer iets meer gezelligheid te hebben. De meeste mensen spreken heel slecht Engels. Op Hostelworld wordt dit hostel gemiddeld met een 9.9 beoordeeld uit 723 reviews(!) en we begrijpen direct waarom. De Italiaanse eigenaar Rubens is enorm gastvrij en er heerst een relaxte sfeer. Binnen no-time zitten we buiten met een aantal andere toeristen (w.o. een paar Nederlanders) gezellig te borrelen. Een kat en een hondje zijn continu met elkaar aan spelen. Af en toe gaat het wel iets verder dan spelen. Een paar aanrandingen verder is de kat het zat en komt bij Karlijn op schoot. We gaan met een paar man uit eten en daarna wordt er binnen in het hostel verder geborreld. Wanneer de drank op is verhuizen we naar de Irish pub. Om 4 uur liggen we op ons bedje. Onze kamer heeft dan helaas geen eigen badkamer, maar het is wel erg gezellig om na al die hotels weer eens onder de mensen te zijn!


28 sept

Het hostel heeft vandaag geen kamer beschikbaar, dus pakken we alles in en rijden naar de winery Cricova. Er volgt een uitgebreide tour op een elektrische kar door de wijnkelders met een enorm gangenstelsel. Wanneer we 100m onder de grond zitten, komen we in de ruimte waar zo’n 500.000 flessen bubbels (volgens méthode champenoise) staan die om de dag handmatig gedraaid worden. In totaal liggen in deze wijnkelder ongeveer 1,5 miljoen flessen wijn, wat het de op één na grootste wijnkelder ter wereld maakt (de grootste is ook in Moldavië). Putin heeft hier zijn 50e verjaardag gevierd. Allemaal erg indrukwekkend! En uiteraard volgt er nog een glas bubbels voordat we in de wijnshop eindigen met een doosje wijn. In ieder geval genoeg voor als we morgen weer terug gaan naar het hostel. Vervolgens rijden we einde middag naar Orheiul Vechi waar een rivier het landschap heeft uitgesleten in een kilometers lange berghelling die als de letter ‘S’ slingert door het landschap. In het midden staat een eeuwenoud klooster. Ook zijn er in de bergwand allemaal grotten met uitgehakte kloosters (cave monestries) zichtbaar. We zoeken een hotelletje, maar alles lijkt dicht te zijn in het piepkleine dorpje. Na meerdere keren vragen, komen we in een dorpje verderop wel bij een hotel uit.
Het toeristenseizoen is echt voorbij!


29 sept

In het Orhei national park wandelen we naar de hoge oude rivierbedding om een goed uitzicht te hebben over de hele omgeving. De vroegere contouren van hoe de enorme rivier hier in een bocht liep zijn goed zichtbaar. Bovenop is het klooster gebouwd. Via Maps.me vinden we een pad dat langs de rots naar beneden gaat. Overduidelijk wordt dit niet vaak gebruikt en is op sommige stukken best steil naar beneden. Eenmaal beneden lopen we tussen de koeien op zoek naar het volgende pad wat ons weer een stuk omhoog de rivierbedding op brengt naar een klif waar vroeger een grot klooster is geweest. De klim wordt steeds moeilijker en we denken dat hier nog weinig mensen komen. Toch bereiken we de grotten. Er zijn meerdere grotten naast elkaar en dit werd vanaf de 13e eeuw gebruikt door monniken. Soms zien we nog voor ons onleesbare inscripties. We denken dat dezelfde weg terug gaan een beetje omslachtig is (eerst naar beneden en dan weer naar boven), dus daarom besluiten we om direct naar boven te klimmen. Het begin is nog redelijk overzichtelijk, maar er komt een punt waarbij we eigenlijk beseffen dat we de verkeerde keuze hebben gemaakt, omdat het te steil wordt. Echter teruggaan kan op dat moment niet meer. Oftewel we moeten door. We blijven rustig, maar de gedachte dat een van ons weleens naar beneden zou kunnen vallen en het niet zou overleven wordt steeds groter. Een gedeeltelijke redding is dat Emile een paar dagen ervoor nog nieuwe bergschoenen heeft gekocht die betere grip hebben. Soms zijn de stappen zo hoog, dat Emile Karlijn omhoog moet duwen. De kliffen zijn vrij ruw, wat enigszins houvast geeft, maar we halen wel onze handen open. We moeten tientallen meters omhoog met onze handen tegen de rotswand. Na een lastige manoeuvre rondom een klif die naar voren uitsteekt bereiken we de grens waar de kliffen stoppen en het weer iets beter beklimbaar wordt. Eenmaal boven zijn we bekaf en omhelzen elkaar! Dit halen we niet nogmaals in ons hoofd, de volgende keer kiezen we weer voor de toeristische route.
We rijden weer terug naar het hostel in Chisinau en zoeken een lunchtentje. Het hondje van het hostel loopt continu achter ons aan. Verder wandelen we nog een klein rondje door Chisinau en horen in het park de klanken van het nummer Macarena; een stuk of 35-50 mensen van rond de 70 jaar oud zijn hier aan het dansen. Emile doet gelijk een dansje mee en wordt raar aangekeken door de groep bejaarden. In de avond borrelen we met de mensen in het hostel.


30 sept

Vandaag gaan we naar Transnistrie. Dit is een zelf uitgeroepen pro Sovjet republiek binnen Moldavië. Ze worden maar erkend door 3 andere landen (die op zichzelf ook niet erkend worden). Sinds we dit land bij Reizen Waes gezien hebben, staat het op onze lijst. Helaas is onze auto niet verzekerd in dit gebied, dus daarom maken we met gids Rubens (eigenaar van het hostel) en een andere hostelgast een dagtour. Transnistrie heeft een grensovergang, eigen nummerplaten, eigen munteenheid en de taal is voornamelijk Russisch. Het hangt er vol met Sovjetvlaggen en Lenin monumenten en uitingen. De enige plek waar Lenin en Stalin minder geliefd zijn is in de kerk, waar een beschildering van de hel de hoofden van de twee laat zien. We lunchen in een typische Sovjet-kantine.
De belangrijkste ondernemingen van Transnistrie zijn in bezit van Sheriff. Deze twee broers hebben supermarkten, tankstations, een bank en een gigantische voetbalclub (die deze week van Real Madrid heeft gewonnen). Het meest bijzondere aan het land is dat 2/3 van de ‘gezellige‘ sovjet-flats leeg staan en je overal Lada’s en andere verwijzingen naar Rusland ziet. Ook zijn er veel Russische soldaten en zien we tanks die onder een doek ‘verborgen’ staan. Ze lijken hier wel Russischer dan de russen zelf. Verder maken ze hier kaviaar en cognac. Voor 2 euro per fles nemen we nog wat flesjes lokale KVINT-cognac mee voor de borrel in het hostel die avond. Geen hoofdpijn de volgende dag.


1 okt

We verhuizen naar een hotel omdat ons hostel geen vrije privékamer meer heeft. Host Rubens heeft zelfs nog aangeboden dat we in de woonkamer van het hostel kunnen slapen. Lief aangeboden, maar dat gaat ons een stapje te ver… Op zoek naar onze nieuwe slaapplaats loopt het hostel-hondje trouw met ons de drukke stad door en blijft voor de deur wachten als we een ander gebouw binnen stappen. Met een half gedraaid hoofdje kijkt hij ons aan als we weer naar buiten komen.
We sluiten Chisinau af met de stadswandeling die Rubens en zijn vrouw zelf in een kaart hebben uitgetekend en per stuk hebben ingekleurd met verschillende neon-markers. De kleurkopieerapparaten zijn nog niet doorgedrongen tot Moldavië… Toch heeft dit land een klein beetje ons hart gestolen. Morgen door naar het zuiden. Op naar de Donau-delta in Roemenië!