Saba en de Blue Passion

Link naar foto’s en kaart:
https://www.polarsteps.com/KenE/3221775-caribbean-season-2/0-?s=2238B9AB-7FA2-46CD-8768-8FFA1D34924F


15 mrt - Saba
Wanneer we arriveren op Saba, heeft een NL stel minder geluk, want zij worden in Saba bij de immigration aangehouden omdat ze de afgelopen 14 dagen in Noord-Brabant zijn geweest. Ze komen het land niet in en moeten in de middag de ferry terug nemen naar St Maarten.
We pakken de taxi naar El Momo Cottages en moeten 65 treden de berg oplopen voordat we bij de receptie terechtkomen. Het heeft een geweldig uitzicht over zee en op de hoogste berg van Nederland! Onze cottage heeft een klein terrasje met een mooie view en vanuit de douche kun je 2 luiken open zetten waarbij je het idee hebt midden in de natuur staat te douchen met uitzicht op zee en de bergen. We proberen nog wat info over de reisrestricties op te zoeken, wat erg moeilijk gaat vanwege dat er weinig info beschikbaar is. De meeste toeristen zijn hier al vertrokken.
We lopen naar het centrum van Winwardside en eten even bij de Saba snack. Een andere gast van het hotel, Paul uit de USA, schuift bezweet bij ons aan. Hij is net de berg op gelopen en twijfelde om een nacht te blijven gezien de lockdowns.
Voor het eerst tijdens onze vakantie koelt het dusdanig af dat een truitje wel fijn zou zijn. Dat is raar! We lopen terug naar de cottage en drinken nog een biertje met de laatste 2 gasten.

16 maart Op naar de top!

Na een lekker ontbijtje hiken we naar Mount Scenery. De hoogste berg van NL en dat bestaat uit een tropisch regenwoud. Het is een zware tocht met veel ongelijke en hoge traptreden van rotsblokken gemaakt. Onderweg rusten we meerdere keren uit in de prachtige natuur. We zien 2 slangen (eentje van een meter), veel hanen, geiten en lizards. Alle moeite is het dubbel en dwars waard als we uitkomen op de top! We kijken uit over het halve eiland en kunnen zelfs St Eustatius zien. Na terugkomst eten we even bij Chez Bubba wat tapas voordat we de klim weer naar El Momo maken. We proberen nog even de laatste info over reisrestricties te zoeken, maar dat blijkt lastig.

17 mrt The Bottom

Na het ontbijt doen we een andere, mooie hike trail naar The Bottom, het hoofdstadje van Saba. Zoals de naam al doet vermoeden ligt dit lager dan waar we verblijven. Onderweg komen we een man tegen met een geweer, die op zoek is naar geiten die hier wild rondlopen.

Onze host Eva werkt vanmiddag in de apotheek van The bottom en we kunnen met haar mee terug rijden. We zijn al wat eerder, dus lunchen een lekkere wrap in het dorpje. Gesprek van de dag is natuurlijk dat het land op slot is. We zijn bang dat we de rest van de eilanden hier ook niet meer kunnen binnenkomen. Wat te doen? Aan het einde van de dag krijgen we vluchtgegevens van wat voorlopig te laatste vluchten zijn die vanaf Sint Maarten vertrekken. Daarna gaat Sint Maarten, onze thuisbasis van de afgelopen weken, dicht voor iedereen.

18 mrt - Lucky day(s)
We worden vroeg wakker. We zijn naar bed gegaan met het plan gewoon naar St Eustatius te vliegen (via St Maarten), maar het lijkt allemaal steeds moeilijker te worden. Informatie van deze kleine landen is moeilijk (of zelfs niet) te vinden. We besluiten het laatste ticket van KLM te kopen vanaf Sint Maarten op 22 mrt. We pakken de taxi en nemen afscheid van Andries en Eva, ondanks dat we misschien zo niet meer het land uitkomen en terug moeten komen.

Op het minuscule AirPort van Saba zitten een aantal reizigers die naar USA en Canada moeten. We raken in gesprek met een NL immigration officer die aangeeft dat alle informatie over close downs per minuut lijken te wijzigen. Wanneer we willen boarden, komt er een man van Winair die tegen iedereen zegt dat ze niet mogen vliegen, behalve wij twee.... Dit is bizar en mensen gaan uit hun dak. Ze hebben net voor veel geld de laatste tickets naar huis geboekt en dan zitten ze hier vast. Wij gaan van NL grondgebied (Saba) naar NL grondgebied (St Eustatius) en daarom mogen wij blijkbaar wel mee. We vliegen eerst naar Sint Maarten waar we toch maar even naar de immigration gaan om te vragen of we het land in mogen. We zijn bang dat we over een paar dagen niet meer van St Eustatius af kunnen komen. Op dat moment is St Maarten al dicht voor toeristen. Na een gesprek met een manager die nog even wat heen en weer belt krijgen we toch een stempel en mogen we St Maarten in! Wie had dat gedacht?! Onze bagage wordt uit de transit gehaald en op een bankje buiten het AirPort ploffen we neer om accomodaties op te zoeken op internet. We raken in gesprek met Helmut, een Oostenrijker die al 8 maanden door de Caribbean zeilt. 2 Duitse meisjes komen vandaag van boord en vliegen naar huis. Hij nodigt ons uit om op zijn 58 ft Beneteau zeilboot te verblijven. Dit is echt top! Helmut ligt in Simpson Bay vlakbij het AirPort. Hij is 70 jaar en oogt een stuk jonger. De zeilboot heeft 4 slaapkamers met badkamers en nog een kleinere crew slaapkamer/badkamer. We doen boodschappen en Emile kookt een pasta! Voor Helmut is dit zijn geluksdag; 36 jaar geleden overleefde hij een vliegtuigcrash en vandaag is hij als een van de laatste zeilers toegelaten in St Maarten. Onder het genot van een wijntje genieten we van de zonsondergang op dit schitterende schip!

19 mrt
Vandaag worden we wakker op de Blue Passion. Karlijn heeft bijna niet geslapen in de voorcabine en verhuizen daarom naar de achtercabine, waar het wat minder klotst. We laten ons bij de douane inschrijven in het manifest van de boot, zodat alle papieren in orde zijn. De coastguard controleert momenteel meerdere keren per dag de boten die in de baai liggen. Emile en Helmut doen even boodschappen bij een grote Carrefour. Vervolgens maken we nog een rondje met de dinghy in de lagune waar nog een paar Volvo Ocean race boten liggen. Wanneer we met onze dingy erheen varen, worden uitgenodigd om even binnen te komen kijken. Geweldig! Alles is helemaal van lichtgewicht carbon en er zijn alleen stapelbedden. Er komen meerdere zeilers de baai binnen die niet mogen inklaren en worden teruggestuurd waar ze vandaan kwamen (sommigen hebben al meer dan een dag gevaren!). Ze mogen niet eens van boord om boodschappen te doen. We verwijzen ze naar de Franse kant; wellicht dat ze daar meer geluk hebben.
In de avond komt een vriend van Helmut langs. Maurizio is een van oorsprong Italiaanse kapitein die hier op een dikke zeilboot (65 voet Swan) woont. Emile maakt lekkere wraps en we drinken een lekker roseetje erbij met ijsblokjes, want de Beneteau heeft uiteraard een ijsblokjesmachine.

20 mrt
Het heeft afgelopen nacht een beetje gespookt in de baai waardoor we niet heel goed hebben geslapen. We besluiten binnen de Laguna te gaan liggen, ook omdat de coastguard aangeeft binnen een paar dagen helemaal op slot gaat. Na betaling bij immigration en een controle door de coastguard gaat de brug open. We zoeken een mooie plek en gaan voor anker tegenover de Soggy Dollar bar. We hebben contact met Eric (de NL duikinstructeur) en hij komt gezellig een drankje doen op de boot. Vervolgens doen we nog een happy hour in de Soggy Dollar bar waar Helmut nog een paar Oostenrijkers ontmoet die op een van de Ocean Volvo raceboten vast zitten omdat ze geen crew hebben.

21 mrt
Heerlijk geslapen op onze nieuwe plek! We varen even naar het Franse bakkertje voor stokbrood en daar mogen momenteel nog maar 7 mensen in de winkel vanwege Corona. We proberen in te checken voor onze vlucht morgen, maar het lijkt erop alsof onze boeking is geannuleerd! Bellen, whatsapp, Twitter, Facebook berichten met KLM blijven onbeantwoord.... Dan maar naar het vliegveld wat hier 2 km verderop is. Ze checken een vlucht in van Air France en er staat een behoorlijke rij op de stand-by lijst. Wanneer zij weg zijn kunnen we worden geholpen. Echter de dame ziet niet waarom onze tickets zijn gecancelled... heel raar! Ze kan niks anders doen dan ons op stand-by zetten, want er zijn geen plaatsen meer. We moeten KLM bellen. Heel frustrerend als je al 4 uur staat te wachten.
Bij thuiskomst komt Maurizio nog even langs en geeft de tip om met KLM in USA te bellen. Uren later worden we pas geholpen en helaas moeten we veel meer betalen voor de tickets. Heel frustrerend, maar de dame van Delta kan niks anders voor ons betekenen. We hebben in ieder geval tickets... dat geld gaan we later met KLM regelen als we thuis zijn.
We drinken een wijntje op de goede afloop, maar zijn allebei kapot...

22 mrt
Het is een heel dubbel gevoel om weg te gaan, want we hebben het erg naar ons zin op de zeilboot met Helmut. Hij wil ook graag met ons naar het zuiden zeilen! Maar aangezien alle eilanden op slot zitten is een vooruitzicht van een paar maanden in een gesloten St Maarten geen optie...
We lunchen vandaag met een vers stokbroodje. Maar vanaf morgen sluit de bakker ook vanwege Corona.
Emile en Helmut doen nog wat klusjes op de boot en Karlijn maakt 3 kamers en badkamers schoon. We nemen uitgebreid afscheid van Helmut en gaan naar het AirPort. Eric zit ook op deze vlucht. Met allebei een sjaal om ons gezicht heen stappen we het vliegtuig in, die tegen de eerdere berichten in, niet eens vol is.

Ondanks dat we onze reis eerder hebben afgebroken, kunnen we terugkijken op 6 geweldige weken van mooie ontmoetingen, prachtige natuur en veel avonturen! Wij zijn hier nog niet klaar en kijken ernaar uit om nog een keer naar de Caribbean te gaan! Dank dat jullie ons weer hebben gevolgd en voor de berichtjes. Be safe!