St Vincent and the Grenadines
Door: K&E
Blijf op de hoogte en volg Emile
10 Februari 2019 | St. Vincent, Union Island
3 feb vervolg
Jaap maakt heerlijke pannenkoekjes en gaat ons inklaren bij de douane van St Vincent & the Grenadines. Boudewijn (die met hem meegaat), komt anderhalf uur later met de rubberboot naar onze boot om ons twee te halen. Blijkbaar is het moeilijk dat we van board gaan, en wil de douane weten hoe we het land uit gaan. Na nog een keertje een uur met z’n vieren in de rij te hebben gestaan in het douane/postkantoortje (achter de NL crew van het schip Stad Amsterdam) beloven we de douanemevrouw (streng kijkend met een zonnebril op) dat we morgen komen vertellen wat onze plannen zijn. Erg makkelijk gaat het allemaal niet..
We hebben een Airbnb geregeld die 650 meter van de baai zit. We besluiten om eerst ‘even’ de sleutel op te gaan halen. Nadat we 650 zware meters hebben omhoog hebben gelopen in de bloedhete zon (gelukkig nog zonder backpack), blijkt de positie van Airbnb niet correct en moeten we nog meer dan een kilometer de berg oplopen, vrijwel naar de andere kant van het eiland. Het blijkt dat hosts geen exacte locatie kunnen opgeven in hun account op Airbnb (?!). Gezien deze eilanden geen adressen hebben, krijg je dan maar gewoon het midden van het eiland als navigatiepunt....:-/ Onderweg worden we door meerdere mensen heel vriendelijk geholpen met het zoeken! We hebben een enorm huis met 3 slaapkamers en 3 badkamers voor onszelf met een uniek uitzicht over de oostelijke Hope Bay! We nemen de sleutel in ontvangst van de schoonmaakster. Wanneer Emile de badkamer uit wil komen, blijkt dat hij in het slot is gevallen (terwijl hij niet aan het slot heeft gezeten). Karlijn probeert met een mes en creditcard de deur open te krijgen, maar dit lukt niet. Wanneer Karlijn hulp gaat halen, blijkt Emile na wat wrikken toch het slot open te hebben gekregen! Dan kunnen we het steile stuk weer naar beneden lopen, maar krijgen gelukkig een lift van een man op een golfkarretje (op diesel). Het blijkt een man uit de UK die hier als bijna tien jaar zit. Bequia schijnt meer van dit soort permanente/semi-permanente bewoners te hebben. De laatste groep worden ook wel repeaters genoemd. Ze zitten hier niet voor niets...
Bequia heeft een erg leuke soort gekronkelde boulevard van een meter breed langs de waterkant waar leuke restaurantjes/barretjes afgewisseld worden met mooie strandjes. Een enorm gezellige relaxte sfeer hangt hier! We lunchen even aan de waterkant en hangen lekker de hele middag op het strand met de hele groep. Er blijkt een soort festival te zijn waar we ‘s avonds met de taxi naar toe gaan. We blijven hangen bij de parkeerplaats, waar we een paar biertjes en heerlijke kip van de BBQ eten. Eenmaal weer terug bij de steiger, gaat Emile met Jaap ‘even’ de backpacks van boord halen, zodat we naar ons Airbnb kunnen. Alleen blijkt Emile het rubberbootje niet goed vast te hebben gemaakt aan de boot (wellicht een biertje teveel gedronken ;-) ) Als Jaap en Emile uit de zeilboot komen met de backpacks, zien ze het rubberbootje zo’n 100 meter verderop dobberen in het donker. Als Emile zijn verantwoordelijkheid neemt (hij had het rubberbootje niet goed vastgebonden), is het Emile die erachteraan springt in de warme baai. Emile probeert erheen te zwemmen, maar het lichte bootje is een stukje sneller door de wind. Wanneer het bootje onder een catamaran door dobbert, hoopt Emile dat hij vast komt te zitten, maar het kleine bootje dobbert rustig verder. Dan maar bij dezelfde catamaran aankloppen. De Oostenrijkers die op de cat zitten te borrelen spreken geen Engels en het duurt even voordat ze begrijpen dat Emile (in z’n onderbroek en z’n beste Duits) hun hulp wil om achter de dinghy aan te gaan. Wanneer ze hun eigen rubberbootje het water in takelen, krijgt Emile nog een glas rum in z’n handen gedrukt. Het is hier tenslotte de Caribbean..:-) Met de rubberboot en de Oostenrijkers haalt Emile eindelijk ons eigen bootje in. Wanneer Emile op de terugweg onze zeilboot aan het zoeken is, strandt hij ook nog eens 30 meter voor Jaap: benzine op! Pff... Na meer dan een uur zijn Jaap en Emile eindelijk aan wal met de backpacks. Iets wat 10 minuten had moeten duren.. Iedereen komt niet meer bij van het lachen.
Aangezien het rond 24 uur is, rijden er niet heel veel mensen op straat. We houden een reguliere auto aan en vragen of de chauffeur ons naar boven kan brengen. Voor 30 dollar wil hij het wel doen. Eenmaal boven zegt hij 30 USD i.p.v. East Caribbean Dollar (oftewel 2.7x zoveel). Hele vervelende discussie die we uiteindelijk sluiten op 40 EC Dollar. Maar dan kunnen we na alle avonturen van vandaag eindelijk ons heerlijke bedje in!
4 feb
Vanuit ons bed hebben we uitzicht op Hope Bay waar de zon opkomt; echt waanzinnig! We checken uit en lopen met de backpacks de berg af naar beneden; dit is een goede workout.....
Bij de supermarkt komen we Roger, Sanne en Joep weer tegen. Ze vertrekken zo richting Union Island.
Na even zoeken op internet vinden we een schattig oud turquoise houten hotelletje met een gedeelde badkamer boven een restaurant/bar aan de waterkant. Wanneer we op onze kamer komen zijn twee grote Caribische mama’s de laatste bloemetjes op het bed aan het leggen. Ze hebben een emmer ijs met twee flesjes water neergezet. Service die je niet verwacht in een kamer met een gedeelde badkamer! :-)
We hebben de douanemevrouw (met zonnebril) gisteren beloofd om vandaag nog even bij haar langs te komen om door te geven wat onze plannen zijn in St Vincent and the Grenadines. Nadat we een half uur hebben kunnen meegenieten met een discussie over een pasfoto voor een paspoort (waar oren niet goed zichtbaar zijn), kijkt ze ons aan en zegt ze (praktisch zonder het verhaal aan te horen) dat het allemaal prima is. Volgens mij is ze vandaag beter gezind dan gisteren (lunchbreak is net geweest ;-) ). ’s Avonds relaxen we wat aan de baai van Port Elisabeth met een biertje, en eten we overheerlijke taco’s, met livemuziek van een hippie-repeater-stel op de achtergrond. We ontmoeten Amerikanen die een jaar aan het zeilen zijn met hun 7 jarige dochter.
5 feb
Vandaag nemen we de Ferry naar St Vincent (het hoofdeiland), om vanuit daar naar een van de andere Grenadines (Mayreau) te varen met een tweede ferry.
De Ferry naar Mayreau is nog aan het laden als we om 11:30u aan boord gaan. De vertrektijd van 12:00u wordt ruimschoots overschreden en als we om 13:00u weg gaan zitten we gezellig op het bovendek van de volledig volgepropte ferry met een NL-stel. We hadden in ons hoofd zitten dat de reis naar Mayreau ongeveer 3 uur zou duren, maar we komen uiteindelijk 18:30u aan. Ook zien we op een tussenstop de zeilboot van de zeilgroep en gaan even 10 min van boord om te kletsen met Jaap en Joep die naar het strandje komen varen. Deze langzame ferry gaat twee keer per week alle zuidelijke Grenadines af, waarbij alles (maar dan ook alles) meegenomen en getransporteerd wordt. De vrachtwagens met grind worden vastgeketend met kettingen aan de ferry. Iedereen ligt op de grond te slapen en zelfs zakjes met wit poeder worden verhandeld op 2m van een agent vandaan...
Wanneer we aankomen haalt Dennis (van ons hotelletje ‘Dennis’ Hideaway’) ons in een golfkarretje op. Op dit eilandje wonen maar een stuk of 400 mensen en 91 honden. Dennis kent iedereen op het eiland. We eten wat. Life is slow here.
6 feb
Ontbijt bij een super klein winkeltje Simon’s, waar we in gesprek raken met zijn schoonzoon en winkelbediende John. Nadat hij hoort waar we vandaan komen, begint hij direct de hele geschiedenis van Nederland op te rakelen. Hij raast zeker een uur door. Zijn missie is om iedere wereldleider een brief te schrijven waarin hij vrede voor de wereld vraagt. Wanneer we de helft van onze (gigantische) sandwich op hebben besluiten we deze mee te nemen en John (en onszelf) wat rust te geven.
Wanneer we boven op de berg van het eilandje staan hebben we een verschrikkelijk mooi uitzicht over de Tobago Cays. Het water kleurt op veel plaatsen helder turquoise. Op weg naar Salt Whistle Bay zien we geiten grazen op graven en lopen we per ongeluk door de tuin van een Amerikaans stel wat hier al 9 jaar woont. Ze gebruiken een wasmachine van minstens 100 jaar oud (omdat de moderne iedere keer kapot gaan) en zijn een kindervakantieparkje voor minder bedeelde kinderen in dit land aan het bouwen. Salt Whistle Bay is schitterend. We zien pelikanen vissen vangen, het strand is vrijwel verlaten en er liggen zo’n 20 zeilboten in de baai. We raken in gesprek met een stel Amerikanen die ook bij Dennis’ hideaway slapen. ‘s Avonds eten we bij Dennis zelf, die behalve hotelier ook een goede kok is. Tot nu toe het beste maaltje in de Carib (al wordt dit diner de volgende dag alweer van de troon gestoten).
7 feb
We checken uit en mogen met de NL zeilgroep meezeilen naar de Tobago Cays, een heel mooi snorkelgebied.
Ze halen ons op van de pier in Mayreau. Na een uur varen komen we in een beschermd gebied waar het water enorm veel verschillende kleuren blauw heeft. We snorkelen en er komen bootjes langs om een dinertafel te verkopen voor die avond. Er zitten een paar BBQ tentjes op het strand waar we bij Romeo en Juliette kreeft gaan eten. We worden door een watertaxi opgehaald en schuiven aan op het gezellige strand waar allemaal picknicktafels staan. De kreeft is echt geweldig Creools gemarineerd; beste die we ooit hebben gegeten! Best bijzonder, op het strand van zo’n onbewoond eilandje! Bij thuiskomst op de boot wordt er nog afgesloten met een rumpunch en gaat iedereen knock-out! We blijven overnachten aan de mooring. Wat een topdag!
8 feb
Om 7 uur vaart het eerste bootje al langs om Red snapper te verkopen, maar die slaan we even over. Volgende bootje is de bakker met stokbrood en bananenbrood; jummie! We snorkelen met zeeschildpadden en een stingray en maken filmpjes met de onderwatercamera. Vervolgens zeilen we naar het mini eilandje Petit Tabac om een paar uur later naar Union Island te gaan. Zelfs Karlijn staat nog aan het roer en is niet ziek geworden. Wij gaan van boord en nemen afscheid van de groep die gaan uitklaren om naar Grenada te gaan. Echt een fantastische tocht!
Bij het eerste guesthouse uit de Lonely Planet is nog plaats en we checken in. Emile hangt nog even creatief onze klamboe op, want hier zijn muggetjes! Het centrum van Clifton is gezellig en laid back. Hier komen veel yachties en kitesurfers. We gaan nog even naar een barretje, maar om half 9 liggen we uitgeput op ons bedje.
9 feb
Er is een flink feestje aan de gang, want de muziek gaat door tot 3 uur in de nacht. Vandaag ff wat praktische zaken afhandelen; kleding laten wassen, vlucht boeken naar Trinidad, de overtocht naar Grenada bevestigen, verdere reisschema bekijken. Het internet is vrij traag en alles is hier slow, dus daar zijn we ruim een halve dag mee bezig ;-)
We lopen even naar het kitestrand, maar iedereen zit om het strand omdat er te weinig wind staat.
Er kunnen hier alleen kleine vliegtuigjes landen, en die komen zo laag over dat de Aalsmeerbaan er niks bij is (dus we voelen ons wel een beetje thuis).
En weer duiken we vroeg ons bedje in.
10 feb
We gaan lopend naar het AirPort om ons uit te klaren, zodat we morgenochtend met een klein bootje (Lady JJ) het land kunnen verlaten naar Grenada. Onze schone was halen we op en gaan even brunchen bij Jennifers met een visje en rijst. Onze Amerikaanse buurman Richard van het guesthouse had dit aangeraden. Er lopen overal geitjes en schapen los over straat en dat geeft een aparte sfeer. We proberen ook gelijk maar even reisplannen te maken hoe we naar Cuba vliegen. We zitten iets te krap in de tijd om ook nog naar Jamaica te gaan, dus die slaan we over (een beetje aso als we 2,5 maand weg zijn ;-) )
Veruit de goedkoopste tickets naar Cuba zijn via Fort Lauderdale (US), alleen blijkt dat je zelfs als EU toerist niet naar Cuba mag vliegen via US (dezelfde restricties als US inwoners). We zagen ons al even een bezoekje brengen aan Key West (Florida), maar helaas... We boeken een dure directe vlucht vanaf Trinidad.
We lopen nog een paar km richting Ashton waar een beschermd mangrove park zit. Er zijn loopbruggen gemaakt en we kunnen vanaf een uitzichtpunt een groot gedeelte van het park zien dat heel mooi in de baai ligt. Op de terugweg gaan we nog even richting Belmont Bay waar Sparrow’s Beach club zit. Ze hebben busjes heen en weer rijden, dus we hoeven niet het hele stuk te lopen :-) Het is prachtig en we zitten heel relaxt en kijken naar een paar kiters die op de golven aan het springen zijn.
We sluiten af met een pizza voordat we weer voor ons guesthouse gedropt worden. Mooie afsluiter van Union Island!
Jaap maakt heerlijke pannenkoekjes en gaat ons inklaren bij de douane van St Vincent & the Grenadines. Boudewijn (die met hem meegaat), komt anderhalf uur later met de rubberboot naar onze boot om ons twee te halen. Blijkbaar is het moeilijk dat we van board gaan, en wil de douane weten hoe we het land uit gaan. Na nog een keertje een uur met z’n vieren in de rij te hebben gestaan in het douane/postkantoortje (achter de NL crew van het schip Stad Amsterdam) beloven we de douanemevrouw (streng kijkend met een zonnebril op) dat we morgen komen vertellen wat onze plannen zijn. Erg makkelijk gaat het allemaal niet..
We hebben een Airbnb geregeld die 650 meter van de baai zit. We besluiten om eerst ‘even’ de sleutel op te gaan halen. Nadat we 650 zware meters hebben omhoog hebben gelopen in de bloedhete zon (gelukkig nog zonder backpack), blijkt de positie van Airbnb niet correct en moeten we nog meer dan een kilometer de berg oplopen, vrijwel naar de andere kant van het eiland. Het blijkt dat hosts geen exacte locatie kunnen opgeven in hun account op Airbnb (?!). Gezien deze eilanden geen adressen hebben, krijg je dan maar gewoon het midden van het eiland als navigatiepunt....:-/ Onderweg worden we door meerdere mensen heel vriendelijk geholpen met het zoeken! We hebben een enorm huis met 3 slaapkamers en 3 badkamers voor onszelf met een uniek uitzicht over de oostelijke Hope Bay! We nemen de sleutel in ontvangst van de schoonmaakster. Wanneer Emile de badkamer uit wil komen, blijkt dat hij in het slot is gevallen (terwijl hij niet aan het slot heeft gezeten). Karlijn probeert met een mes en creditcard de deur open te krijgen, maar dit lukt niet. Wanneer Karlijn hulp gaat halen, blijkt Emile na wat wrikken toch het slot open te hebben gekregen! Dan kunnen we het steile stuk weer naar beneden lopen, maar krijgen gelukkig een lift van een man op een golfkarretje (op diesel). Het blijkt een man uit de UK die hier als bijna tien jaar zit. Bequia schijnt meer van dit soort permanente/semi-permanente bewoners te hebben. De laatste groep worden ook wel repeaters genoemd. Ze zitten hier niet voor niets...
Bequia heeft een erg leuke soort gekronkelde boulevard van een meter breed langs de waterkant waar leuke restaurantjes/barretjes afgewisseld worden met mooie strandjes. Een enorm gezellige relaxte sfeer hangt hier! We lunchen even aan de waterkant en hangen lekker de hele middag op het strand met de hele groep. Er blijkt een soort festival te zijn waar we ‘s avonds met de taxi naar toe gaan. We blijven hangen bij de parkeerplaats, waar we een paar biertjes en heerlijke kip van de BBQ eten. Eenmaal weer terug bij de steiger, gaat Emile met Jaap ‘even’ de backpacks van boord halen, zodat we naar ons Airbnb kunnen. Alleen blijkt Emile het rubberbootje niet goed vast te hebben gemaakt aan de boot (wellicht een biertje teveel gedronken ;-) ) Als Jaap en Emile uit de zeilboot komen met de backpacks, zien ze het rubberbootje zo’n 100 meter verderop dobberen in het donker. Als Emile zijn verantwoordelijkheid neemt (hij had het rubberbootje niet goed vastgebonden), is het Emile die erachteraan springt in de warme baai. Emile probeert erheen te zwemmen, maar het lichte bootje is een stukje sneller door de wind. Wanneer het bootje onder een catamaran door dobbert, hoopt Emile dat hij vast komt te zitten, maar het kleine bootje dobbert rustig verder. Dan maar bij dezelfde catamaran aankloppen. De Oostenrijkers die op de cat zitten te borrelen spreken geen Engels en het duurt even voordat ze begrijpen dat Emile (in z’n onderbroek en z’n beste Duits) hun hulp wil om achter de dinghy aan te gaan. Wanneer ze hun eigen rubberbootje het water in takelen, krijgt Emile nog een glas rum in z’n handen gedrukt. Het is hier tenslotte de Caribbean..:-) Met de rubberboot en de Oostenrijkers haalt Emile eindelijk ons eigen bootje in. Wanneer Emile op de terugweg onze zeilboot aan het zoeken is, strandt hij ook nog eens 30 meter voor Jaap: benzine op! Pff... Na meer dan een uur zijn Jaap en Emile eindelijk aan wal met de backpacks. Iets wat 10 minuten had moeten duren.. Iedereen komt niet meer bij van het lachen.
Aangezien het rond 24 uur is, rijden er niet heel veel mensen op straat. We houden een reguliere auto aan en vragen of de chauffeur ons naar boven kan brengen. Voor 30 dollar wil hij het wel doen. Eenmaal boven zegt hij 30 USD i.p.v. East Caribbean Dollar (oftewel 2.7x zoveel). Hele vervelende discussie die we uiteindelijk sluiten op 40 EC Dollar. Maar dan kunnen we na alle avonturen van vandaag eindelijk ons heerlijke bedje in!
4 feb
Vanuit ons bed hebben we uitzicht op Hope Bay waar de zon opkomt; echt waanzinnig! We checken uit en lopen met de backpacks de berg af naar beneden; dit is een goede workout.....
Bij de supermarkt komen we Roger, Sanne en Joep weer tegen. Ze vertrekken zo richting Union Island.
Na even zoeken op internet vinden we een schattig oud turquoise houten hotelletje met een gedeelde badkamer boven een restaurant/bar aan de waterkant. Wanneer we op onze kamer komen zijn twee grote Caribische mama’s de laatste bloemetjes op het bed aan het leggen. Ze hebben een emmer ijs met twee flesjes water neergezet. Service die je niet verwacht in een kamer met een gedeelde badkamer! :-)
We hebben de douanemevrouw (met zonnebril) gisteren beloofd om vandaag nog even bij haar langs te komen om door te geven wat onze plannen zijn in St Vincent and the Grenadines. Nadat we een half uur hebben kunnen meegenieten met een discussie over een pasfoto voor een paspoort (waar oren niet goed zichtbaar zijn), kijkt ze ons aan en zegt ze (praktisch zonder het verhaal aan te horen) dat het allemaal prima is. Volgens mij is ze vandaag beter gezind dan gisteren (lunchbreak is net geweest ;-) ). ’s Avonds relaxen we wat aan de baai van Port Elisabeth met een biertje, en eten we overheerlijke taco’s, met livemuziek van een hippie-repeater-stel op de achtergrond. We ontmoeten Amerikanen die een jaar aan het zeilen zijn met hun 7 jarige dochter.
5 feb
Vandaag nemen we de Ferry naar St Vincent (het hoofdeiland), om vanuit daar naar een van de andere Grenadines (Mayreau) te varen met een tweede ferry.
De Ferry naar Mayreau is nog aan het laden als we om 11:30u aan boord gaan. De vertrektijd van 12:00u wordt ruimschoots overschreden en als we om 13:00u weg gaan zitten we gezellig op het bovendek van de volledig volgepropte ferry met een NL-stel. We hadden in ons hoofd zitten dat de reis naar Mayreau ongeveer 3 uur zou duren, maar we komen uiteindelijk 18:30u aan. Ook zien we op een tussenstop de zeilboot van de zeilgroep en gaan even 10 min van boord om te kletsen met Jaap en Joep die naar het strandje komen varen. Deze langzame ferry gaat twee keer per week alle zuidelijke Grenadines af, waarbij alles (maar dan ook alles) meegenomen en getransporteerd wordt. De vrachtwagens met grind worden vastgeketend met kettingen aan de ferry. Iedereen ligt op de grond te slapen en zelfs zakjes met wit poeder worden verhandeld op 2m van een agent vandaan...
Wanneer we aankomen haalt Dennis (van ons hotelletje ‘Dennis’ Hideaway’) ons in een golfkarretje op. Op dit eilandje wonen maar een stuk of 400 mensen en 91 honden. Dennis kent iedereen op het eiland. We eten wat. Life is slow here.
6 feb
Ontbijt bij een super klein winkeltje Simon’s, waar we in gesprek raken met zijn schoonzoon en winkelbediende John. Nadat hij hoort waar we vandaan komen, begint hij direct de hele geschiedenis van Nederland op te rakelen. Hij raast zeker een uur door. Zijn missie is om iedere wereldleider een brief te schrijven waarin hij vrede voor de wereld vraagt. Wanneer we de helft van onze (gigantische) sandwich op hebben besluiten we deze mee te nemen en John (en onszelf) wat rust te geven.
Wanneer we boven op de berg van het eilandje staan hebben we een verschrikkelijk mooi uitzicht over de Tobago Cays. Het water kleurt op veel plaatsen helder turquoise. Op weg naar Salt Whistle Bay zien we geiten grazen op graven en lopen we per ongeluk door de tuin van een Amerikaans stel wat hier al 9 jaar woont. Ze gebruiken een wasmachine van minstens 100 jaar oud (omdat de moderne iedere keer kapot gaan) en zijn een kindervakantieparkje voor minder bedeelde kinderen in dit land aan het bouwen. Salt Whistle Bay is schitterend. We zien pelikanen vissen vangen, het strand is vrijwel verlaten en er liggen zo’n 20 zeilboten in de baai. We raken in gesprek met een stel Amerikanen die ook bij Dennis’ hideaway slapen. ‘s Avonds eten we bij Dennis zelf, die behalve hotelier ook een goede kok is. Tot nu toe het beste maaltje in de Carib (al wordt dit diner de volgende dag alweer van de troon gestoten).
7 feb
We checken uit en mogen met de NL zeilgroep meezeilen naar de Tobago Cays, een heel mooi snorkelgebied.
Ze halen ons op van de pier in Mayreau. Na een uur varen komen we in een beschermd gebied waar het water enorm veel verschillende kleuren blauw heeft. We snorkelen en er komen bootjes langs om een dinertafel te verkopen voor die avond. Er zitten een paar BBQ tentjes op het strand waar we bij Romeo en Juliette kreeft gaan eten. We worden door een watertaxi opgehaald en schuiven aan op het gezellige strand waar allemaal picknicktafels staan. De kreeft is echt geweldig Creools gemarineerd; beste die we ooit hebben gegeten! Best bijzonder, op het strand van zo’n onbewoond eilandje! Bij thuiskomst op de boot wordt er nog afgesloten met een rumpunch en gaat iedereen knock-out! We blijven overnachten aan de mooring. Wat een topdag!
8 feb
Om 7 uur vaart het eerste bootje al langs om Red snapper te verkopen, maar die slaan we even over. Volgende bootje is de bakker met stokbrood en bananenbrood; jummie! We snorkelen met zeeschildpadden en een stingray en maken filmpjes met de onderwatercamera. Vervolgens zeilen we naar het mini eilandje Petit Tabac om een paar uur later naar Union Island te gaan. Zelfs Karlijn staat nog aan het roer en is niet ziek geworden. Wij gaan van boord en nemen afscheid van de groep die gaan uitklaren om naar Grenada te gaan. Echt een fantastische tocht!
Bij het eerste guesthouse uit de Lonely Planet is nog plaats en we checken in. Emile hangt nog even creatief onze klamboe op, want hier zijn muggetjes! Het centrum van Clifton is gezellig en laid back. Hier komen veel yachties en kitesurfers. We gaan nog even naar een barretje, maar om half 9 liggen we uitgeput op ons bedje.
9 feb
Er is een flink feestje aan de gang, want de muziek gaat door tot 3 uur in de nacht. Vandaag ff wat praktische zaken afhandelen; kleding laten wassen, vlucht boeken naar Trinidad, de overtocht naar Grenada bevestigen, verdere reisschema bekijken. Het internet is vrij traag en alles is hier slow, dus daar zijn we ruim een halve dag mee bezig ;-)
We lopen even naar het kitestrand, maar iedereen zit om het strand omdat er te weinig wind staat.
Er kunnen hier alleen kleine vliegtuigjes landen, en die komen zo laag over dat de Aalsmeerbaan er niks bij is (dus we voelen ons wel een beetje thuis).
En weer duiken we vroeg ons bedje in.
10 feb
We gaan lopend naar het AirPort om ons uit te klaren, zodat we morgenochtend met een klein bootje (Lady JJ) het land kunnen verlaten naar Grenada. Onze schone was halen we op en gaan even brunchen bij Jennifers met een visje en rijst. Onze Amerikaanse buurman Richard van het guesthouse had dit aangeraden. Er lopen overal geitjes en schapen los over straat en dat geeft een aparte sfeer. We proberen ook gelijk maar even reisplannen te maken hoe we naar Cuba vliegen. We zitten iets te krap in de tijd om ook nog naar Jamaica te gaan, dus die slaan we over (een beetje aso als we 2,5 maand weg zijn ;-) )
Veruit de goedkoopste tickets naar Cuba zijn via Fort Lauderdale (US), alleen blijkt dat je zelfs als EU toerist niet naar Cuba mag vliegen via US (dezelfde restricties als US inwoners). We zagen ons al even een bezoekje brengen aan Key West (Florida), maar helaas... We boeken een dure directe vlucht vanaf Trinidad.
We lopen nog een paar km richting Ashton waar een beschermd mangrove park zit. Er zijn loopbruggen gemaakt en we kunnen vanaf een uitzichtpunt een groot gedeelte van het park zien dat heel mooi in de baai ligt. Op de terugweg gaan we nog even richting Belmont Bay waar Sparrow’s Beach club zit. Ze hebben busjes heen en weer rijden, dus we hoeven niet het hele stuk te lopen :-) Het is prachtig en we zitten heel relaxt en kijken naar een paar kiters die op de golven aan het springen zijn.
We sluiten af met een pizza voordat we weer voor ons guesthouse gedropt worden. Mooie afsluiter van Union Island!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
